امروز عزیزترینم یعنی افشین جووووووووووووووووووووووووووووووون تولدشه

تولدت مبارک عزیز دلم

آغاز بیست و چهارمین بهار زندگیت مبارک

فردا تولده یکی از بهترین هاست...

کسی که چندین سال پیش با حضورش در روی این کره همه جا رو عطراگین و منور

ساخت...

و من اینجا از ته دل بهش میگم :

................ عزیزم تولدت مبارک ................

خواستم برايت هديه بگيرم

گل گفت: که مرا بفرست که مظهر زيباييم

برگ گفت: که مرا بفرست که مظهر ايستادگي ام

بيد گفت: که مرا بفرست که مظهر ادبم که هميشه سر به زير دارم

به فکر فرو رفتم و

سرم را به زير انداختم به ناگاه قلبم را ديدم

که بهترين چيز در زندگيم هست

به ناگه فرياد زدم

که قلبم را مي فرستم چون

او

خود زيباست، مظهرايستادگيست

 سربه زيرو با نجابتست

گلم تولدت مبارک

***************************************************

بازم شادي و بوسه ، گلاي سرخ و ميخک

ميگن کهنه نمي شه تولدت مبارک

تو اين روز طلايي تو اومدي به دنيا

و جود پاکت اومد تو جمع خلوت ما

تو تقويما نوشتيم تو اين ماه و تو اين روز

از اسمون فرستاد خدا يه ماه زيبا

يه کيک خيلي خوش طعم ،با چند تا شمع روشن

يکي به نيت تو يکي از طرف من

الهي که هزارسال همين جشنو بگيريم

به خاطر و جودت به افتخار بودن

تو اين روز پر از عشق تو با خنده شکفتي

با يه گريه ي ساده به دنيا بله گفتي

ببين تو اسمونا پر از نور و پرندس

تو قلبا پر عشقه رو لبا پر خندس

تا تو هستي و چشمات بهونه س واسه خوندن

همين شعر و ترانه تو دنياي ما زندس

واسه تولد تو بايد دنيا رو اورد

ستاره رو سرت ريخت تو رو تا اسمون برد

اينا يه يادگاري توي خاطره هاته

ولي به شوق امروز مي شه کلي قسم خورد

تولدت عزيزم پراز ستاره بارون

پر از باد کنک و شوق ،پر از اينه و شمعدون

الهي که هميشه واسه تبريک امروز

بيان يه عالم عاشق ،بياد هزار تا مهمون

یادمون باشه که:

 هیچکس رو امیدوار نکنیم بعد یکدفعه رهاش کنیم

 چون خرد میشه میشکنه و آهسته میمیره .

یادمون باشه که:

قلبمون رو همیشه لطیف نگه داریم

 تا کسی که به ما تکیه کرده سرش درد نگیره.

 یادمون باشه:

قولی رو که به کسی میدیم عمل کنیم .

یادمون باشه:

هیچوقت کسی رو بیشتر از چند روز چشم به راه نذاریم

چون امکان داره زیاد نتونه طاقت بیاره .

 یادمون باشه:

 اگه کسی دوستمون داشت بهش نگیم برو نمیخوام ببینمت

 چون زندگیش رو ازش میگیریم.

   هميشــــــــــــــــه ميگفتم ...

  طلـــــــــوع رو دوست دارم ؛

 زندگــــــــــــــــي رودوست دارم،

   اما ميدونـــــــــي ..راستشو بخواي .

 طلـــــــــوع رو توي نگاه چشماي قشنگت

 و زنــــــــــــــدگي رو در کنارت ميخوام

        دوســـــت دارم يه شب تا صبح بشينم

        و فــــــــــــقط چشماتو نگاه کنم  

       تا باوركنم چگونه ديدن و...  

یار مهربان ....

می خواهم برایت بگویم ، از دلتنگیهایم ، از شیرینی نگاهت ، از بوسه عشقت بر دستان پینه بسته روزگار . کولاک من ، ای که آغوش محبت را به سویم باز کردی و مرا سوار بر قطار شادی ها کردی و با هم دست در دست یاس های وحشی ، غزل «وفا» سرودیم تا هزاران فرسنگ را برای دیدار هم با شادی بگذرانیم . چقدر دل صبورم برای دیدارت بی تابی می کند و لحظه لحظه ی انتظار را برای دیدن نگاهت قاب می گیرم و تپش قلب ثانیه ها را گواه می گیرم که فقط با بودنت آرامم

 

  

دلتنگ توام .....

دوري را دوست دارم هر چند که دلتنگ و غريب مي‌شوم اما وقتي دوباره با يک بغل مهرباني در مي‌گشايي و صدايم مي‌کني، دلم مثل يک کهکشان وسيع مي‌شود.
شب را بخاطر تو دوست دارم که تا تولد سپيده صبح، دلواپس نيامدنت باشم. کسي که عاشق باشد مي‌داند که تمام طعم عشق به دلشوره‌هاي شبانه است. دوست دارم هميشه شبها تو را کم داشته باشم، تا وقتي چشم بر روي هم مي‌گذارم خوابت را ببينم و چشم که باز مي‌کنم در صبحي دوباره تو را به نظاره بنشينم.
سفر را بخاطر حس قشنگ خاطره دوست دارم. وقتي نيستي و لحظه‌هايم از وجود مهربان تو خاليست کنار قاب عکست، با خاطراتت زندگي مي‌کنم. اين انتظار بازگشت، تمام لذت زندگي من است.
سفر را بخاطر بازگشت دوباره تو دوست دارم. شب را بخاطر صبح با تو بودن و دوري را بخاطر آغاز دوباره مهرباني.
اينطور است که همه چيز - حتي تلخيها- هم بخاطر تو قشنگ و دوست داشتني است.

قصه یک انسان ....

تو مرا می فهمی

من تورا می خواهم

و همین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

  چشمانت را براي زندگي مي خواهم

 اسمت را براي دلخوشي مي خوانم

 دلت را براي عاشقي مي خواهم

 صدايت را براي شادابي مي شنوم

 دستت را براي نوازش و

 پايت را براي همراهي مي خواهم

 عطرت را براي مستي مي بويم

 خيالت را براي پرواز مي خواهم و

خودت را نيز براي همیشه

   نگات قشنگه وليكن يه كم عجيب و مبهمه

     من از كجا شروع كنم دوست دارم يه عالمه

من و گذاشتي و بازم يه بار ديگه رفتي سفر

   نمي دونم شايد سفر براي دردات مرهمه

تا وقتي اينجا بموني يه حالت عجيبيه

    من چه جوري واست بگم بارون قشنگ ونم نمه

هواي رفتن كه كني واسه تو فرقي نداره

  اما به جون اون چشات مرگ گلاي مريمه

آخرشم دق مي كنم تا من و دوست داشته باشي

  مردن كه از عاشقيه يک دفعه نيست كه كم كمه

    من نمي دونم تو چرا اينجور نگاهم مي كني

    زير نگاه نافذت نگاه عاشقم خمه

  مي پرسم از چشماي تو ممكنه اينجا بموني ؟

     مي خندي و جواب مي دي رفتن من مسلمه

برو به خاطر خودت اما به من قول بده

   هرجاي دنيا كه بري ديگه نشو مال همه

رسمه كه لحظه ي سفر يادگاري به هم مي دن

  قشنگ ترين هديه ي تو تو قلب من يه مشت غمه

       شايد اين و بهم دادي كه هميشه با من باشه

  حق با تو،تو راست مي گي غمت هميشه پيشمه

 ديدي گلا شب كه ميشه اشكاشونو رو پاک مي كنن

    يادت باشه چشم منم هميشه غرق شبنمه

  تو مي ري و اسم من واز رودلت خط مي زني

     اسم قشنگ تو ولي هميشه هرجا يادمه

   چشماي روشنت يه كم كاش هواي من رو داشت

        تنها توقعم فقط يه بار جواب

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری رد می شی بر می گرده و 

     نگات می کنه بدون براش مهمی  

  اگه یکی رو دیدی که وقتی داری میرفتی بر می گرده و با عجله می یاد  

       سمت تو بدون براش عزیزی    

    اگه یکی رو دیدی وقتی داری می خندی بر می گرده و نگات می کنه 

     بدون واسش قشنگی 

   اگه یکی رو دیدی وقتی داری گریه می کنی بر می گرده و میاد باهات  

         اشک می ریزه بدون دوست داره 

اگه یکی رو دیدی وقتی داری با یکی دیگه حرف می زنی ترکت می کنه  

       بدون عاشقته

   اگه یکی رو دیدی وقتی داری ترکش می کنی برات فقط سکوت می کنه

         بدون دیوونته 

  اگه یکی رو دیدی که ازنبودنت داغون شده بدون که

        براش همه چی بودی 

  اگه یکی رو دیدی که یه روز از بی تو بودن می ناله بدون که 

      بدونه تو می میره

اگه یکی رو دیدی که بعد رفتنت لباس سفید پوشیده بدون که

        بدون تو مرده

اگه یه روز دیدیش که یه گوشه افتاده و یه پارچه سفید روش کشیدن

       بدون واسه خاطرتومرده

باز هم دلتنگی ، باز هم گريه های شبانه ام

          يه عاشق غمگين ، در حسرت شبهای بی ستاره ام

سخت دلتنگم ، سخت بيقرار و بی تابم ...

         كجاست شانه های گرم و مهربانت ، تا گريه كنم ؟

كجاست آن لبخندهای عاشقانه ات تا باز هم ديوانه شوم ؟

      چرا قلب عاشقم را در انتظار چشمانت می سوزانی ؟

آنقدردلتنگ چشمانت هستم كه نمی توانم درهيچ چشم ديگری نگاه كنم

      آنقدر بيقرارم كه هيچ اتفاقی ، دل غمگينم را شاد نمی كند

برای گريستن ، شانه هايت را كم دارم 

  شانه هايی كه بارها وبارها درخواب وخيال،تكيه گاه دل عاشقم بود

برای عاشقی ، نگاههای زيبايت را كم دارم 

  نگاههايی كه تنها دليل زندگی و عشقم شد

من از اون شب های مهتابی می خوام

دلم از خاطره های بد جدا

من از اون وقتهای بی تابی می خوام

من می خوام یه دسته گل به آب بدم

آرزوهام رو به یه حباب بدم

سیبی از شاخه ی حسرت بچینم

بندازم تو آسمون و تاب بدم

مثل یک دسته گل اقاقیا

دلم رو باز می کنه ، بیا بیا

تو میری پشت علف ها گم می شی

من می مونم و گل اقاقیا

گل ایوون بهاره دل من

یه بیابون لاله زاره دل من

 هواتو کردم دوباره ،

   بازم دلم تنگه برات ...

 اگرچه دوری از دلم ،

  هنوز می میرم من برات

 امید من سنگ صبور ،

 باشه برو پیشم نیا

 بذار که تنها بسوزم ،

تو غربت دلتنگی هام

 نه اینکه عاشق نباشم ،

  نه اینکه دوستت ندارم

 میخوام تو اوج بی کسی ،

  سر روی شونت بذارم !

 زخم زبون و صبر من ،

  باور بکن حدی داره !

 یه قلب خالی از امید ،

  آخه سوزوندن نداره !!

 منی که حتی گریه هام ،

 واسه تو تکراری شده 

 نگاه سردت هنوزم ،

  با خنده باز زجرم میده !

 خدا خودت منو به این ،

  در به دری عادت بده !!

 باور نداری هنوزم ،

 عشق تو داغونم کنه

 بخند به گریه های من ،

  شاید که آرومم کنه !

 بهش بگین دق می کنم ،

  دستهاش تو دستم نباشه

 تموم خاطراتمون ،

  نمک به زخمم می پاشه !

 بهش بگین خاطره هاش ،

  آتیش به جونم میزنه

 آسمونم زمین بیاد ،

  بگین فقط ماله منه

 تو لحظه های بی کسی ،

  سهم من از تو دوریه !

 اگه صدام در نمیاد ،

   دلتنگی و صبوریه ...

 هر روز غروب دلتنگتم ،

  دوباره تنها میشینم 

 هروقت که بارون میباره ،

   تورو کنارم میبینم 

 هر روز و هر شب از خدا ،

 بدون فقط تورو میخوام

 نگو واست غریبه ام ،

   نگو تو خوابت نمیام

 بگو تو هم دوستم داری ،

   بگو که دلتنگم میشی

 من فقط از خدا میخوام ،

   دوباره مهربون بشی

                 

  ای ازعشق پاک من همیشه مست        فارغ ازاین دل که پای تونشست

 من تورا آسان نیاوردم به دست           بارها این کودک احساس من

      من تورا آسان نیاوردم به دست

در به دست آوردنت پایداری ها شده،بی قراری ها شده،شب زنده داری ها شده

دربه دست آوردنت پایداری ها شده،با ظلم وجور روزگار، بی قراری ها شده

ای ازعشق پاک من همیشه مست        فارغ ازاین دل که پای تونشست

      من تورا آسان نیاوردم به دست

 

کاشکي بودي وميديدي ذره ذره جون سپردم دوريت برام يه سمه سمه قطره قطره هي ميمردم کاشکي بودي نميذاشتي که منو از من بگيرن کاشکي بودي نميذاشتي گلاي باغچه بميرن آرزومه که يه روزي توي کلبه مون منو تو پاي دل همديگه پير شيم فقط وفقط من وتو آرزومه هر دو باهم سقف کلبه مونو بسازيم زير سقف آرزوها به همه مردم بنازيم کاش ميشد منو بفهمي درد پنهونم بدوني حرف عمري خستگيو از توي چشمام بخوني

شب که مي شه

تو هم مياي

مثل ستاره ها فقط

بعد غروبا در مياي

وقتي که خورشيد مي ميره

وقتي که خوابم مي گيره

تو مثل يک ستاره اي

نورت چشامو مي گيره

تو دوري و انگار که من

تو رو کنارم مي بينم

مي خوام تو رو تو دستاي

پر از نيازم بگيرم

اي کاش مي شد که تو بياي

بياي پايين کنار من

يا که بيام اون بالاها

بشي تو تک سوار من

اي کاش مي شد که از خدا

تو رو امانت بگيرم

يا که دستاي نازتو

واسه ضمانت بگيرم

اي کاش ميشد تو اسمون

ابرا برام پل ميزدن

تاکه بيام تو اسمون

تو گيسوات گل بزنم

اي کاش تو رو تو اسمون

اول شب نمي ديدم

ولي مگه خوابم مي برد

اگه تو رو نمي چيدم

اي کاش مي شد که شبهامون

هيچ وقت حال سحر نداشت

هميشه شب بود و منو

کنار چشمات مي گذاشت

اي کاش ميون شب تا صبح

خط سياه وجود نداشت

هيچ وقت تو قلب عاشقا

رنگ و ريا وجود نداشت

حالا ديگه سحر شده

بايد که از پيشت برم

تنها بدون تو بايد

تنهايي هامو بشمرم

تا که بازم شب بشه و

تو خواب تو رو من ببينم

خورشيد زندگيمو من

 

 

دیگه تو چشمای من چیزی نمونده از نگات
نیستی توی این خونه نمی پیچه زنگ صدات
نفسام کم میارن اسمتو توی لحظه ها
حتی توی ذهن من خالیه جای طعنه هات

دوستت دارم یه عالمه
هر چی بگم بازم کمه
صدای خنده های تو برای من یه مرهمه
دوستت دارم یه عالمه
دلم واسه تو میزنه
صدای دلنشین تو سکوت غم رو میشکنه

حالا از نبودنت چشمای باغچه تر شده
رفتی و این دل ما انگاری در بدر شده
بعد تو قناریم بق کرده گوشه ی قفس
اونم از رفتن تو انگاری با خبر شده

غزل محبتو نیستی که معناش بکنی
غصه بی حیا شده نیستی که رسواش بکنی
گلدونا گل نمیدن بی تو بهونه می گیرن
آینه دلتنگه برات نیستی خاطرخواش بکنی

 

 

من نوشتم اسمتا رو برگ گلهای سفید

رو تن آینه ها با صد هزار عشق و امید

از دلم یه پل زدم از تو تا اوج آسمون    

پیچیده تو هوامون عطر خدای مهربون   

دیگه گلهای سفید همیشه بوی تو میدن

همه آینه ها تو را نشون من می دن     

   حالا هیچ فاصله نیست دیگه میون من و تو 

پر شده بوی خدا دیگه میون من و تو    

دست تو مقدسه مثل نماز عاشقاست

   اسم تو نوازش لبهای سرد و بی صداست

        چی می شد عشقا همه مثل تو آسمونی بود 

   چشم تو دنیایی از جنس محبت و وفاست 

    دست مهربون تو هدیه ای از لطف خداست 

 همه نوازشات آرامش و صلح و صفاست  

      نفسا تازه میشن وقتی که بوی تو می یاد     

        همیشه نفس بکش عطر نفسهات کیمیاست   

عزيز من غصه نخور وقتی خدا رو داری

عزيز من گريه نکن فدای قلب تنگت

حيفه که بارونی باشه اون چشمای قشنگت

خسته نشو ؛ خسته نشو از اين روزای خسته

من که اين و خوب می دونم چقدر دلت شکسته

بزار تا دنیا بدونه این تویی که نباختی

با او همه در به دری روز و شبا رو ساختی

بزار تا دنیا بدونه هنوز دلت جوونه

عزیزه من خسته نشو از دست این زمونه

يه روزي از همين روزا غصه و غم می ميره

اين روزگار بی وفا به دست تو اسيره

يه روزی هم صدا ميشی با نغمه های تازه

ترانه هات عوض ميشه ... اگه بدی اجازه

خسته نشو ؛ خسته نشو از اين روزای خسته

در به دری تموم ميشه ... پس ديگه گريه بسته

طاقت ندارم آخه من تورو پريشون ببينم!

توی دلت چی ميگذره ؟ غمو تو چشمات ميبينم !

چيكار مي تونم بكنم ، جز اينكه آرزو كنم

تمام غصه هاي تو ، فقط مال خودم بشه

عزيز من غصه نخور حرفتو من خوب ميدونم

بيا با هم سفر كنيم

يه جايی که آبی باشه از اولش تا آخرش

بلور باشه پنجره هاش ... ستاره هاش ... حتی درش

هيچكي نتونه بياد و دل ما رو بلزرونه

اگر به اونجا برسيم ما که ديگه غم نداريم

به جز ستاره های آسمون چيزی ديگه کم نداريم

دلم بدجوری گرفته..هر طرف که نگاه ميکنم تو رو ميبينم.. عطرتو حس ميکنم و صداتو ميشنوم..اما تو هيچ وقت نيستی... ميترسم دستاتو تو دستم بگيرم..ميترسم بلور انگشتاتو بشکنم... می ترسم تو هم مثل من بوی تنهايی و غربت بگيری.. می ترسم اين بغض هزار ساله به تو هم سرايت کنه... من از مرگ نمی ترسم از رفتن تو می ترسم.. می ترسم تو بری و من نميرم! می ترسم بدون تو زنده بمونم دلم گرفته...!! مثل تموم شبهايی که گذشت..!! مثل تموم شبهايی که بدون تو خواهند اومد...!! روزگارم از شبهای بی ستاره تو هم تيره تر شده.. تنها يادت هست که اميدسپيده ای هرگز نيومده رو تو دلم زنده نگه ميداره...ديگه زير بارون خيس نميشم..!! ياد اون چتری که بالای سرم گرفتی تا ابد با منه.. من و ببخش که هنوز ازت پرم ..که هنوز نميتونم ازت دل ببرم.. راستی تا حالا شده اون قدر دلت برای کسی تنگ بشه که با شنيدن اسمش هم بغض گلوتو بگيره؟؟ تا به حال شده اون قدر بخوای برای يه نفر بميری  که از زنده بودنت هم خسته بشی؟؟ يا شده دلت بخواد زمين و زمان متوقف بشن تا نگاهی که به تو خيره شده لحظه ای بيشتر باقی بمونه؟؟ميدونی... من عاشقم چون فقط يه بار تو دلم زلزله اومد اما از زلزله بم هم مخرب تر.. چون هميشه قلبم واسه يه نفر زد (واسه تو)...ميدونی... تو هيچ وقت نتونستی ذهنمو بخونی..اشکمو ببينی.. صدامو نشنيدی..صدايی که خودت خفش کردی.. صدايی که يه روز بهت ميگفت دوست دارم عشق من پاک بود..عشق من با عشقای حالا فرق داشت وقتی ميگفتم دوست دارم با بند بند وجودم ميگفتم.. اما هيچ وقت نفهميدی.. اما بازم ميخوام از تو بنويسم ..ميدونی چرا؟؟ چون اول و اخر لحظه هام تويی... بذار هميشه پريشونت بمونم ميذاری که ؟؟ تو رو خدا اینم ازم نگیر

نگاهش آميخته‌اي از الماس روشن و پاره‌هاي آتش خورشيد گرم بود؛ و دستانش مثل نوازش موجهاي آرام دريا روي شنهاي ساحلي، می دانم او تولد دوباره من است.
نامش را که مي‌خواندم آغوشش را به بلنداي قله برف گرفته دماوند مي‌گشود تا در آن جاي بگيرم. نه لازم نبود صدايش کنم، آغوشش هميشه برايم جا داشت. بوسه هايش مثل روزهاي گرم تابستان بود؛ گرم، بلند و تمام نشدني. وقتي مي آمد، غصه مثل رؤياي کمرنگي از کنارم مي‌گذشت و دستانش تاجي از خوشبختي بر سرم مي‌گذاشت.
شانه هايش مأمن قلب شکسته‌ام بود. اين را همه مي‌دانستند که هميشه براي رهايي از سنگيني حرفهاي نگفته قلبم، شانه‌هايش را با اشک مي‌شستم. همه مي‌دانستند که تنفس من به بازدم او وابسته شده است. اکنون که عازم سفر است انگار مي‌خواهد دوباره دفتر نقاشي قلبم، سفيد بماند و بيقراري روزها و انتظار شبها مثل کابوسي مرا اسير خود کند. مي‌خواهد برود تا از کوههاي سر به فلک کشيده بيستون، مِهر گياه برايم بياورد و از من مي‌خواهد چشم انتظار روزهاي سبز آينده بمانم.
اينطور که او از من فاصله گرفته است، اگر به سپيدي دستانش ايمان نداشتم هرگز لحظه‌اي را در انتظارش درنگ نمي‌کردم.
همين جا بايد بنشينم تا برگردد. و من مي‌دانم اگر امروز خسته و تنها در کنار پنجره، به ديوار سرگردانيم تکيه داده‌ام، روزي به اسم فردا مي‌آيد که دوباره شانه‌هايش مأمن دستانم خواهد شد. فردا مي‌آيد....