من با ابری که تو چشمات ِ رفاقت می کنم
از دو چشم خیس بارونی عیادت می کنم

از غم ِ تو به ترانه ها شکایت می کنم
به همین حس ِ حسادت دارم عادت می کنم
به همین حس ِ حسادت دارم عادت می کنم

حتی به هوا حسادت می کنم
به صدای پا حسادت می کنم

من به نوری که رو دستات ِ حسادت می کنم
واسه دیدن تو با آینه رقابت می کنم

دست تُرد و شکننده دونه می ده به پرنده
قد ِ آسمون می لرزه که زمین داره می لرزه

خطی که روی لبات ِ بهترین جای صدات ِ
حرفی که عطرت باهاشه نمی تونه کهنه باشه