عزيز من غصه نخور وقتی خدا رو داری

عزيز من گريه نکن فدای قلب تنگت

حيفه که بارونی باشه اون چشمای قشنگت

خسته نشو ؛ خسته نشو از اين روزای خسته

من که اين و خوب می دونم چقدر دلت شکسته

بزار تا دنیا بدونه این تویی که نباختی

با او همه در به دری روز و شبا رو ساختی

بزار تا دنیا بدونه هنوز دلت جوونه

عزیزه من خسته نشو از دست این زمونه

يه روزي از همين روزا غصه و غم می ميره

اين روزگار بی وفا به دست تو اسيره

يه روزی هم صدا ميشی با نغمه های تازه

ترانه هات عوض ميشه ... اگه بدی اجازه

خسته نشو ؛ خسته نشو از اين روزای خسته

در به دری تموم ميشه ... پس ديگه گريه بسته

طاقت ندارم آخه من تورو پريشون ببينم!

توی دلت چی ميگذره ؟ غمو تو چشمات ميبينم !

چيكار مي تونم بكنم ، جز اينكه آرزو كنم

تمام غصه هاي تو ، فقط مال خودم بشه

عزيز من غصه نخور حرفتو من خوب ميدونم

بيا با هم سفر كنيم

يه جايی که آبی باشه از اولش تا آخرش

بلور باشه پنجره هاش ... ستاره هاش ... حتی درش

هيچكي نتونه بياد و دل ما رو بلزرونه

اگر به اونجا برسيم ما که ديگه غم نداريم

به جز ستاره های آسمون چيزی ديگه کم نداريم

دلم بدجوری گرفته..هر طرف که نگاه ميکنم تو رو ميبينم.. عطرتو حس ميکنم و صداتو ميشنوم..اما تو هيچ وقت نيستی... ميترسم دستاتو تو دستم بگيرم..ميترسم بلور انگشتاتو بشکنم... می ترسم تو هم مثل من بوی تنهايی و غربت بگيری.. می ترسم اين بغض هزار ساله به تو هم سرايت کنه... من از مرگ نمی ترسم از رفتن تو می ترسم.. می ترسم تو بری و من نميرم! می ترسم بدون تو زنده بمونم دلم گرفته...!! مثل تموم شبهايی که گذشت..!! مثل تموم شبهايی که بدون تو خواهند اومد...!! روزگارم از شبهای بی ستاره تو هم تيره تر شده.. تنها يادت هست که اميدسپيده ای هرگز نيومده رو تو دلم زنده نگه ميداره...ديگه زير بارون خيس نميشم..!! ياد اون چتری که بالای سرم گرفتی تا ابد با منه.. من و ببخش که هنوز ازت پرم ..که هنوز نميتونم ازت دل ببرم.. راستی تا حالا شده اون قدر دلت برای کسی تنگ بشه که با شنيدن اسمش هم بغض گلوتو بگيره؟؟ تا به حال شده اون قدر بخوای برای يه نفر بميری  که از زنده بودنت هم خسته بشی؟؟ يا شده دلت بخواد زمين و زمان متوقف بشن تا نگاهی که به تو خيره شده لحظه ای بيشتر باقی بمونه؟؟ميدونی... من عاشقم چون فقط يه بار تو دلم زلزله اومد اما از زلزله بم هم مخرب تر.. چون هميشه قلبم واسه يه نفر زد (واسه تو)...ميدونی... تو هيچ وقت نتونستی ذهنمو بخونی..اشکمو ببينی.. صدامو نشنيدی..صدايی که خودت خفش کردی.. صدايی که يه روز بهت ميگفت دوست دارم عشق من پاک بود..عشق من با عشقای حالا فرق داشت وقتی ميگفتم دوست دارم با بند بند وجودم ميگفتم.. اما هيچ وقت نفهميدی.. اما بازم ميخوام از تو بنويسم ..ميدونی چرا؟؟ چون اول و اخر لحظه هام تويی... بذار هميشه پريشونت بمونم ميذاری که ؟؟ تو رو خدا اینم ازم نگیر

نگاهش آميخته‌اي از الماس روشن و پاره‌هاي آتش خورشيد گرم بود؛ و دستانش مثل نوازش موجهاي آرام دريا روي شنهاي ساحلي، می دانم او تولد دوباره من است.
نامش را که مي‌خواندم آغوشش را به بلنداي قله برف گرفته دماوند مي‌گشود تا در آن جاي بگيرم. نه لازم نبود صدايش کنم، آغوشش هميشه برايم جا داشت. بوسه هايش مثل روزهاي گرم تابستان بود؛ گرم، بلند و تمام نشدني. وقتي مي آمد، غصه مثل رؤياي کمرنگي از کنارم مي‌گذشت و دستانش تاجي از خوشبختي بر سرم مي‌گذاشت.
شانه هايش مأمن قلب شکسته‌ام بود. اين را همه مي‌دانستند که هميشه براي رهايي از سنگيني حرفهاي نگفته قلبم، شانه‌هايش را با اشک مي‌شستم. همه مي‌دانستند که تنفس من به بازدم او وابسته شده است. اکنون که عازم سفر است انگار مي‌خواهد دوباره دفتر نقاشي قلبم، سفيد بماند و بيقراري روزها و انتظار شبها مثل کابوسي مرا اسير خود کند. مي‌خواهد برود تا از کوههاي سر به فلک کشيده بيستون، مِهر گياه برايم بياورد و از من مي‌خواهد چشم انتظار روزهاي سبز آينده بمانم.
اينطور که او از من فاصله گرفته است، اگر به سپيدي دستانش ايمان نداشتم هرگز لحظه‌اي را در انتظارش درنگ نمي‌کردم.
همين جا بايد بنشينم تا برگردد. و من مي‌دانم اگر امروز خسته و تنها در کنار پنجره، به ديوار سرگردانيم تکيه داده‌ام، روزي به اسم فردا مي‌آيد که دوباره شانه‌هايش مأمن دستانم خواهد شد. فردا مي‌آيد....