هميشــــــــــــــــه ميگفتم ...

  طلـــــــــوع رو دوست دارم ؛

 زندگــــــــــــــــي رودوست دارم،

   اما ميدونـــــــــي ..راستشو بخواي .

 طلـــــــــوع رو توي نگاه چشماي قشنگت

 و زنــــــــــــــدگي رو در کنارت ميخوام

        دوســـــت دارم يه شب تا صبح بشينم

        و فــــــــــــقط چشماتو نگاه کنم  

       تا باوركنم چگونه ديدن و...  

یار مهربان ....

می خواهم برایت بگویم ، از دلتنگیهایم ، از شیرینی نگاهت ، از بوسه عشقت بر دستان پینه بسته روزگار . کولاک من ، ای که آغوش محبت را به سویم باز کردی و مرا سوار بر قطار شادی ها کردی و با هم دست در دست یاس های وحشی ، غزل «وفا» سرودیم تا هزاران فرسنگ را برای دیدار هم با شادی بگذرانیم . چقدر دل صبورم برای دیدارت بی تابی می کند و لحظه لحظه ی انتظار را برای دیدن نگاهت قاب می گیرم و تپش قلب ثانیه ها را گواه می گیرم که فقط با بودنت آرامم

 

  

دلتنگ توام .....

دوري را دوست دارم هر چند که دلتنگ و غريب مي‌شوم اما وقتي دوباره با يک بغل مهرباني در مي‌گشايي و صدايم مي‌کني، دلم مثل يک کهکشان وسيع مي‌شود.
شب را بخاطر تو دوست دارم که تا تولد سپيده صبح، دلواپس نيامدنت باشم. کسي که عاشق باشد مي‌داند که تمام طعم عشق به دلشوره‌هاي شبانه است. دوست دارم هميشه شبها تو را کم داشته باشم، تا وقتي چشم بر روي هم مي‌گذارم خوابت را ببينم و چشم که باز مي‌کنم در صبحي دوباره تو را به نظاره بنشينم.
سفر را بخاطر حس قشنگ خاطره دوست دارم. وقتي نيستي و لحظه‌هايم از وجود مهربان تو خاليست کنار قاب عکست، با خاطراتت زندگي مي‌کنم. اين انتظار بازگشت، تمام لذت زندگي من است.
سفر را بخاطر بازگشت دوباره تو دوست دارم. شب را بخاطر صبح با تو بودن و دوري را بخاطر آغاز دوباره مهرباني.
اينطور است که همه چيز - حتي تلخيها- هم بخاطر تو قشنگ و دوست داشتني است.

قصه یک انسان ....

تو مرا می فهمی

من تورا می خواهم

و همین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

  چشمانت را براي زندگي مي خواهم

 اسمت را براي دلخوشي مي خوانم

 دلت را براي عاشقي مي خواهم

 صدايت را براي شادابي مي شنوم

 دستت را براي نوازش و

 پايت را براي همراهي مي خواهم

 عطرت را براي مستي مي بويم

 خيالت را براي پرواز مي خواهم و

خودت را نيز براي همیشه

   نگات قشنگه وليكن يه كم عجيب و مبهمه

     من از كجا شروع كنم دوست دارم يه عالمه

من و گذاشتي و بازم يه بار ديگه رفتي سفر

   نمي دونم شايد سفر براي دردات مرهمه

تا وقتي اينجا بموني يه حالت عجيبيه

    من چه جوري واست بگم بارون قشنگ ونم نمه

هواي رفتن كه كني واسه تو فرقي نداره

  اما به جون اون چشات مرگ گلاي مريمه

آخرشم دق مي كنم تا من و دوست داشته باشي

  مردن كه از عاشقيه يک دفعه نيست كه كم كمه

    من نمي دونم تو چرا اينجور نگاهم مي كني

    زير نگاه نافذت نگاه عاشقم خمه

  مي پرسم از چشماي تو ممكنه اينجا بموني ؟

     مي خندي و جواب مي دي رفتن من مسلمه

برو به خاطر خودت اما به من قول بده

   هرجاي دنيا كه بري ديگه نشو مال همه

رسمه كه لحظه ي سفر يادگاري به هم مي دن

  قشنگ ترين هديه ي تو تو قلب من يه مشت غمه

       شايد اين و بهم دادي كه هميشه با من باشه

  حق با تو،تو راست مي گي غمت هميشه پيشمه

 ديدي گلا شب كه ميشه اشكاشونو رو پاک مي كنن

    يادت باشه چشم منم هميشه غرق شبنمه

  تو مي ري و اسم من واز رودلت خط مي زني

     اسم قشنگ تو ولي هميشه هرجا يادمه

   چشماي روشنت يه كم كاش هواي من رو داشت

        تنها توقعم فقط يه بار جواب

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری رد می شی بر می گرده و 

     نگات می کنه بدون براش مهمی  

  اگه یکی رو دیدی که وقتی داری میرفتی بر می گرده و با عجله می یاد  

       سمت تو بدون براش عزیزی    

    اگه یکی رو دیدی وقتی داری می خندی بر می گرده و نگات می کنه 

     بدون واسش قشنگی 

   اگه یکی رو دیدی وقتی داری گریه می کنی بر می گرده و میاد باهات  

         اشک می ریزه بدون دوست داره 

اگه یکی رو دیدی وقتی داری با یکی دیگه حرف می زنی ترکت می کنه  

       بدون عاشقته

   اگه یکی رو دیدی وقتی داری ترکش می کنی برات فقط سکوت می کنه

         بدون دیوونته 

  اگه یکی رو دیدی که ازنبودنت داغون شده بدون که

        براش همه چی بودی 

  اگه یکی رو دیدی که یه روز از بی تو بودن می ناله بدون که 

      بدونه تو می میره

اگه یکی رو دیدی که بعد رفتنت لباس سفید پوشیده بدون که

        بدون تو مرده

اگه یه روز دیدیش که یه گوشه افتاده و یه پارچه سفید روش کشیدن

       بدون واسه خاطرتومرده

باز هم دلتنگی ، باز هم گريه های شبانه ام

          يه عاشق غمگين ، در حسرت شبهای بی ستاره ام

سخت دلتنگم ، سخت بيقرار و بی تابم ...

         كجاست شانه های گرم و مهربانت ، تا گريه كنم ؟

كجاست آن لبخندهای عاشقانه ات تا باز هم ديوانه شوم ؟

      چرا قلب عاشقم را در انتظار چشمانت می سوزانی ؟

آنقدردلتنگ چشمانت هستم كه نمی توانم درهيچ چشم ديگری نگاه كنم

      آنقدر بيقرارم كه هيچ اتفاقی ، دل غمگينم را شاد نمی كند

برای گريستن ، شانه هايت را كم دارم 

  شانه هايی كه بارها وبارها درخواب وخيال،تكيه گاه دل عاشقم بود

برای عاشقی ، نگاههای زيبايت را كم دارم 

  نگاههايی كه تنها دليل زندگی و عشقم شد